Tags

, , , , , , , , , , ,

alphaville

(foto: Afke Boven)

Wat ooit begon als 80’s-feestje in de dorpsdiscotheek, is elf jaar later uitgegroeid tot één van de grootste muziekevenementen van Noord Nederland: Retropop in Emmen. Klinkende namen als Kim Wilde, 10CC en Sheila E stonden er al op het podium, en ook de line-up voor 2013 is indrukwekkend. Zo staan dit jaar onder andere Status Quo, Chic en Brainbox op het affiche. Een opvallende band die er ook tussen staat is Alphaville, de (bijna vergeten?) synthpop-band uit Duitsland.

Door René Steenbergen

Nou, Forever Young zijn ze niet bepaald gebleken, is de ietwat flauwe constatering als Alphaville om vijf uur het grote podium betreedt. Acts op dergelijke goud-van-oud evenementen zijn meestal in te delen in twee categorieën: vergane glorie en onverwachte verrassingen. Het optreden van Alphaville zit daar ergens tussenin.

Zanger Marian Gold begroet de menigte met een brede grijns en hij heeft er duidelijk veel zin in. Bij het publiek moet dat nog komen, maar wat wil je ook als er een akelige, gure wind over de festivalweide waait? Als er na twintig minuten bibberen nog steeds geen bekende Alphaville-hit gespeeld is, zoeken de eerste grote groepen bezoekers hun heil elders op het terrein, bijvoorbeeld in één van de (verwarmde!) tenten. Is het optreden dan zo slecht? Nee, dat niet. Het geluid is goed, de band speelt zich degelijk door z’n set heen en Gold is nog (bijna) net zo goed bij stem als in de glorietijd, halverwege de jaren tachtig. Hij blijft dapper contact zoeken met het publiek en het eerste vonkje slaat eindelijk over bij het intro van Big In Japan. Dit is duidelijk waar de bezoekers voor zijn gekomen. Toch dooft het vlammetje meteen als de situatie zich daarna herhaalt: er volgt weer een aantal nummers die niemand kent. Wat ook niet zo vreemd is, omdat de laatste albums van de band alleen in de Duitstalige landen werden uitgebracht. Bij Sounds Like A Melody licht de boel weer even op om vervolgens wederom in te zakken tot aan de finale. Dan gaat iedereen eindelijk los, met het luidkeels meegebrulde jeugdsentimentslied Forever Young. En juist dat jeugdsentiment, daar draait het op een festival als Retropop allemaal om.

De conclusie is dan ook dat Alphaville geen onuitwisbare indruk weet te maken. En dat lag niet aan het muzikale vakmanschap, maar op een evenement als Retropop is het spelen van drie (wereld)hits in een optreden van ruim een uur gewoon te weinig.

(Noot: Ik kon niet bij het concert van An Pierlé zijn, vandaar dat ik met docent Helmut Boeijen heb afgesproken dat ik een ander concert zou recenseren als eindopdracht… Bij deze!)

Advertenties