Tags

, , , , , ,

Kyteman

Na drie zeer succesvolle platen, twee met zijn eigen orkest en één met zijn trompetdocent aan het conservatorium, Eric Vloeimans, heeft Colin Benders alias Kyteman zijn vizier nu gericht op het buitenland.

Je hebt in Nederland niet alleen een groot, maar ook gemêleerd publiek. Heb je daar een verklaring voor?
‘Nee. Ik ben er wel heel blij mee. Het enige dat ik me kan voorstellen is dat iedereen persoonlijk iets in de muziek herkent dat hen heel erg aantrekt. Ik kan nog steeds puur maken wat ik echt zelf wil, met de groep. Dat is voor mij ook de primaire reden om überhaupt muziek te maken. Dat dat genoeg is voor mensen om naar me te komen luisteren, wil ook zeggen dat ik dus geen concessies hoef te doen. Ik hoef geen dingen te laten uit angst dat mensen dan niet meer zullen komen. Als dat zou gebeuren, dan zou ik daar geen gehoor aan geven, want dan kan ik mezelf niet meer serieus nemen. Dan raak ik mezelf kwijt als publiek.’

Je gaat nu echt werk maken van het buitenland, met een uitgebreide tour in Duitsland dit voorjaar. Wat verwacht je daarvan?
‘Dat het hard werken wordt en hartstikke leuk is. Wat ik het leuke vind aan deze Duitsland-tour is dat we beginnen vanuit helemaal niks. Mensen kennen ons niet, ze hebben de muziek niet gehoord. Dat vind ik juist zo interessant, hoe die pure perceptie is. Ook spannend, want elke reactie uit het publiek is een compleet eerlijke. Ik heb nu al extreme reacties gezien bij concerten. Dat vind ik er ook wel weer heel erg vet aan.’

Speel je alleen de nieuwe plaat of ook nummers van The Hermit Sessions?
‘Ik doe nog wel wat dingen van The Hermit Sessions, maar heel beperkt. Sorry speel ik nooit meer, die is zijn tijd gepasseerd. Er moet ruimte zijn voor nieuwe dingen. Maar Pitchblack Darkness doen we bijvoorbeeld wel, die is heerlijk om weer op te voeren want die past qua sfeer heel goed binnen dit project.’

Je hebt de afgelopen jaren al enkele concerten in Europa gegeven. Het lijkt nu, met The Kyteman Orchestra, met meer overtuiging te zijn.
‘Ik heb nu het idee dat ik mentaal klaar ben voor wat er uit voortkomt. Dat is een groot verschil met de vorige keer toen ik echt al helemaal kapot was van dat eerste jaar. De groep voelt heel solide, daar durf ik die stap mee te maken. De muziek is volwassen genoeg om de oversteek mee te maken. Daarnaast voelt het ook alsof Duitsland er klaar voor is.’

Waar zit hem dat in?
‘Ik merkte dat er steeds meer interesse was voor wat we aan het doen zijn. Op het moment dat we aankondigden open te staan voor Duitsland, rolden er ineens ontzettend veel aanvragen binnen van festivals.’

Dat klopte met het moment waarop je het serieus wilde gaan proberen.
‘Precies. Het voelde een stuk meer voorbereid. De vorige keer was meer van: “Oh, we gaan ook even daar spelen.” De internationale ambitie is er altijd geweest. Hoe leuk ik het ook vind hier, Nederland is niet groot genoeg om het orkest te kunnen blijven doen. Hier heb ik alles al gezien en hebben we een redelijk vast publiek opgebouwd. In de ideale vorm is Nederland het laboratorium waarin ik alles kan uitproberen en dingen op los kan laten. Waarbij ik vervolgens de projecten mee kan nemen de grens over en daar weer verder kan gaan. Dat probeer ik nu op te zetten en het stap voor stap zijn grenzen te laten bereiken. Ook omdat de groep zo groot is, kan ik dat niet te snel doen.’

Je zal ook te maken hebben met groepswisselingen.
‘Jazeker, continu. Het eigenlijke orkest is drie à vier keer zo groot als het orkest dat op het podium staat dus er zijn genoeg mensen om het project door te kunnen laten gaan. De groep is echter wel echt de groep. Het zijn geen sessiemuzikanten en zo wil ik ze ook niet behandelen. Het is meer een familie, ik hoor het ook als ze het ergens niet mee eens zijn. Iedereen denkt mee en dat houdt de creatieve broedpot levend, als een organisme. Ik heb de functie van leider maar ben in de besluitvorming net zo gelijk als zij. Ik vind het belangrijk dat iedereen zich zoveel mogelijk blijft ontwikkelen. Doordat ze ook andere projecten doen, houden ze zichzelf fris en scherp. En mij ook. ’

Mieke Atema

Advertenties