Tags

, , , , , , , ,

Muziek kun je luisteren, analyseren zoveel je wil en je kunt het ervaren. Sommige bands creëren dat ene gevoel wat moeilijk te omschrijven is. Voor mij is dat U2 met ‘The unforgettable fire’ op 20 juli 2009, Amsterdam ArenA. Op het moment dat The Edge de eerste klanken speelt gaat er een golf door de ArenA. Dit nummer heeft de band sinds 1990 niet live gespeeld maar tijdens de 360 tour keert hij terug. Bono komt via de loopbruggen van het ronde podium onze kant op. Het effect dat hij heeft op het publiek is bizar. In extase staart men omhoog, roepen hem, proberen tevergeefs een hand aan de frontman te geven. Drie minuten bestaat er niks anders dan dit moment. Na dit nummer wordt ‘ City of Blinding Lights’ ingezet wat perfect op de sfeer aansluit. Wat ik toen zag ontroerde me enorm: mensen omhelzen elkaar, mannen slaan elkaar op de schouder, pinken een traantje weg en totaal onbekenden kijken elkaar verbaasd aan en vallen dan in de grootste grijns die zij maar kunnen hebben. Ultieme vrijheid. En kip-pen-vel.

(Fact: de titel van dit nummer is gebaseerd op een expositie over Hiroshima en de nucleaire ramp. Het nummer heeft er verder niks mee te maken, behalve de titel. Bleef hangen in Bono zijn hoofd).

Paula van Ham

Advertenties